Η ονομασία της Δωρίδας δεν της έχει χαριστεί τυχαία. Την ιστορική πορεία της Δωρίδας αλλά και της Ελλάδας έμελλε να χαράξει ανεξίτηλα το 1100 π.χ. η Κάθοδος των Δωριέων, των απογόνων της γενιάς του Ημίθεου Ηρακλή, οι οποίοι μετακινήθηκαν από τον Βορρά και την περιοχή της Πίνδου προς τον Νότο με πρώτο σταθμό εγκατάστασης τον χώρο της σημερινής Δωρίδας. Το περιεχόμενο δεκάδων μύθων επιχειρεί να δικαιολογήσει την Κάθοδο τους.

Ανατολικά από το πέρασμα του Ρίου-Αντιρρίου απλώνεται ο Κορινθιακός κόλπος. Στη βόρεια πλευρά του, τη σκυτάλη για τα ψηλότερα βουνά, μετά τη Μακεδονία και την Ήπειρο, παίρνει η Στερεά Ελλάδα και ειδικότερα η Φωκίδα αφού εκεί υψώνονται στα 2,5 χλμ. η Γκιώνα και τα Βαρδούσια.

Η σημερινή Δωρίδα είναι ο δήμος που καλύπτει τη δυτική πλευρά της Φωκίδας. Τα όριά της ξεκινούν ανατολικά της Ναυπάκτου στο σημείο που εκβάλλει ο ποταμός Μόρνος στον Κορινθιακό κόλπο. Ο Δήμος Δωρίδος είναι μία από τις δύο διοικητικές υποδιαιρέσεις της Φωκίδας. Πρόκειται για την αυθεντική, παρθένα γωνιά της Στερεάς! Στα βόρεια όριά της τα Βαρδούσια όρη ανταγωνίζονται σε ύψος τη Γκιώνα που ορθώνεται στα δεξιά τους και χωρίζει τη Δωρίδα από την Παρνασσίδα, τον σημερινό Δήμο Δελφών.

Το κλίμα της Δωρίδας συνδέεται άρρηκτα με τη φυσιογεωγραφία και το ιδιαίτερο ανάγλυφο της περιοχής. Η Δωρίδα διαβρέχεται στα παράλια από τον Κορινθιακό Κόλπο, ένα τμήμα της είναι ημιορεινό ενώ μεγάλο μέρος της Δωρικής Γης καλύπτεται από ψηλά βουνά.

Οι βασικοί ορεινοί όγκοι είναι η οροσειρά των Βαρδουσίων και η Γκιώνα. Η έντονη διαβάθμιση των κλιματικών συνθηκών (και εδαφικών) στο σύνολο της περιοχής, αποτυπώνεται στην έντονη διαβάθμιση και ποικιλία της βλάστησης (και της χλωρίδας). Δημιουργούνται έτσι ποικίλοι βιοκλιματικοί τύποι, από τον ξηροθερμικό μεσογειακό του λιοκαμένου βράχου με τα φρύγανα στη Γκιώνα, ως τον ορομεσογειακό ηπειρωτικό της οξυάς στα αλπικά Βαρδούσια.